Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΣΤΡΟΠΟΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στην Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σερρών, στις 14-6-2012, οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης παρουσίασαν την εργασία τους με τίτλο ¨Σιρραίων Πόλις¨ και θέμα την ιστορία της πόλης των Σερρών. Μεταξύ άλλων ιστορικών στοιχείων και γεγονότων ανέδειξαν την ύπαρξη της βυζαντινής Καστροπολιτείας των Σερρών.

Η γεωγραφική και στρατηγική θέση της πόλης των Σερρών την ανέδειξε, ήδη από τους αρχαίους ακόμη χρόνους, προμαχώνα και προπύργιο του ελληνισμού και αργότερα κέντρο εξορμήσεων των βυζαντινών Αυτοκρατόρων κατά των Σλάβων και ιδιαίτερα κατά των Βουλγάρων. Υπήρξε ¨μήλον της έριδος¨ όλων των γειτονικών λαών, επειδή συνδέει την κεντρική Ευρώπη με το Αιγαίο πέλαγος, Γι' αυτό ήταν πάντοτε πολύ καλά οχυρωμένη. Η οχύρωσή της ενισχύθηκε ιδιαίτερα στους βυζαντινούς χρόνους, αλλά και στα χρόνια της Φραγκοκρατίας και της Σερβοκρατίας. 

Σαν άλλη Κωνσταντινούπολη είχε τρία τείχη. Το πρώτο, μεγάλου πάχους, ήταν γύρω από την τότε πόλη, θεμελιωμένο σε πολλά μέρη, λόγω του υπεδάφους, πάνω σε μπηγμένους στη γη κορμούς δένδρων, επεξεργασμένους στη φωτιά. Το δεύτερο βρισκόταν στις παρυφές του λόφου Μηχανικού και της Ακρόπολης και το τρίτο επάνω στην κορυφή του λόφου με πολλούς πύργους.

Επί τουρκοκρατίας ο Ισμαήλ μπέης, το 1794, κατασκεύασε με αγγαρείες ένα μεγαλύτερο, αλλά πρόχειρο τείχος, με άψητα πλιθιά, πάχους 0,70 πόντους, που περιλάμβανε και συνοικίες των Τούρκων, αλλά διαλύθηκε τον 19° αιώνα από τις καιρικές συνθήκες.

Η ίδρυση της βυζαντινής Ακρόπολης ανάγεται στον 9^ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Νικηφόρος Α, κατασκεύασε οχυρωματικά έργα στην πόλη των Σερρών, για να την προστατεύσει από τις επιδρομές των Βουλγάρων. Η οχύρωση με τείχη συνεχίστηκε από τον Νικηφόρο Φωκά και ολοκληρώθηκε από το Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο. Κατά τη βυζαντινή εποχή αναφέρεται σε αυτοκρατορικά διατάγματα ως  «Κάστρο». Με την πάροδο του χρόνου η λέξη «Κάστρο» κατέληξε να σημαίνει ολόκληρη την πόλη, γι’ αυτό  και οι Σερραίοι ονομάζονταν από τους κατοίκους των γύρω χωριών «Καστρινοί». Μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Φράγκους, επικράτησε η ονομασία «Καστέλι», που διατηρήθηκε ως τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι Τούρκοι την ονόμασαν «Μπας Κουλέ» (Κεφαλόπυργο), από το μεγάλο πύργο της δυτικής πλευράς. Από αυτό το όνομα προήλθε και η ονομασία «Κουλάς», που ισχύει ως σήμερα.

Από τη μελέτη παλαιών σχεδιαγραμμάτων συμπεραίνουμε ότι υπήρχαν δυο περίβολοι τειχών. Ο ένας περιέκλειε την παλιά πόλη, το «Βαρόσι», ενώ ο δεύτερος χώριζε εγκάρσια την παλιά πόλη και είχε σκοπό την ενίσχυση της άμυνας, σε περίπτωση που καταλαμβάνονταν η κάτω πόλη. Το ισχυρό τείχος της πόλης είχε σχήμα ατρακτοειδές και εκτεινόταν από την Δύση προς την Ανατολή. Στο εσωτερικό της Ακρόπολης υπήρχαν οι κατοικίες των τότε διοικητών και αξιωματούχων. Επίσης, υπήρχε και ο λεγόμενος «Καστροφύλακας», ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη φύλαξη των πυλών του Κάστρου. Γνωστός είναι ο Λέων ο Αζανίτης που υπογράφει σε χρυσόβουλα του 14^ου αι.. Οι μεγαλόπρεποι και ισχυροί πύργοι - ο αριθμός των οποίων δεν είναι ακριβής, αφού ήταν τέσσερις έως έξι - αποτελούσαν την αμυντική ισχύ του τείχους. Σήμερα έχει διασωθεί ο «Πύργος του Βασιλέως», στη δυτική πλευρά, το ψηλότερο μέρος του οποίου είναι κατεστραμμένο. Η Ακρόπολη είχε καλύτερη τύχη από τα τείχη της πόλης. Διασώθηκε από επιδρομές και καταστροφές. Το 1204 μ.Χ. όταν ερήμωσε η Καστροπολιτεία, η Ακρόπολη γλύτωσε από την καταστροφή. Όταν όμως το 1383 οι Σερραίοι υποτάχθηκαν  στους Τούρκους, άρχισε να ερημώνει και η Ακρόπολη, γιατί οι Τούρκοι ήθελαν να καταστρέψουν τα Κάστρα, ώστε να μην υπάρχουν οχυρά σημεία αντίστασης σε περίπτωση επανάστασης των Ελλήνων.

Το εξωτερικό τείχος άρχιζε από τον πύργο του Ορέστη, στη δυτική πλευρά της Ακρόπολης, περνούσε μπροστά από το 1^ο Γυμνάσιο και από την ανατολική πλευρά του σημερινού κτιρίου του ΙΚΑ οδηγούσε στην οδό Αντιστάσεως. Προχωρούσε προς το Νοσοκομείο, όπου έστριβε προς το βορρά και περνούσε πίσω από τον ιερό ναό του Τιμίου Προδρόμου (Προδρομούδι). Από εκεί ανέβαινε προς το ναό του Αγίου Νικολάου, στην Ακρόπολη. Το μέρος της πόλης που βρισκόταν εντός των εξωτερικών τειχών και ονομαζόταν «Βαρός» (Συνοικία-Κέντρο της πόλης), κατοικούνταν κυρίως από Έλληνες, αλλά και αρκετές οικογένειες Εβραίων, Αρμενίων, Λατίνων, Βουλγάρων και Σέρβων. Στο κέντρο της συνοικίας βρισκόταν ο μητροπολιτικός ναός των Αγίων Θεοδώρων.

Το δεύτερο (ενδιάμεσο) τείχος, το οποίο σώζεται σε μερικά μέρη στις απόκρημνες πλευρές του λόφου, υψωνόταν σύρριζα των τριών πλευρών του λόφου και διαχώριζε την Άνω Πόλη και την Ακρόπολη (Ίτς Καλέ-εσωτερικό φρούριο) από την Κάτω Πόλη (Κάστρο-Βαρός). 

Το τρίτο τείχος, με τους τέσσερις (έως έξι) πύργους, ήταν στην κορυφή της Ακρόπολης, γύρω από τον χώρο του Περιπτέρου. Όταν το έξω τείχος κυριευόταν από εχθρούς ο στρατός και τα γυναικόπαιδα οχυρώνονταν στην ακρόπολη. Αν κυριευόταν και το δεύτερο τείχος κατέφευγαν στο τρίτο, στην κορυφή του οποίου σήμερα βρίσκεται το τουριστικό περίπτερο. Εκεί υπήρχαν μεγάλες δεξαμενές νερού, καθώς και εγκαταστάσεις καταυλισμού της φρουράς. Αφαιρώντας τις  κινητές ξύλινες διαβάσεις και σκάλες, απομόνωναν το τείχος από κάθε πρόσβαση του εχθρού. Ο σωζόμενος ¨πύργος του Ορέστη¨ επανοικοδομήθηκε πολλές φορές, πάνω στις παλιές βάσεις. Το ύψος του έφτανε τα 20 μέτρα.  

Ξυγγόπουλος, Α. (1965). ¨Έρευναι εις τα Βυζαντινά Μνημεία των Σερρών¨

Στα τείχη της πόλης-Κάστρου υπήρχαν τέσσερις μεγάλες πύλες. Στην ανατολική πλευρά του τείχους υπήρχαν δυο πύλες. Η μια απ’ αυτές βρισκόταν δίπλα στο ναό του Τιμίου Προδρόμου (καταστράφηκε τον 18^ο αι.) και ονομαζόταν «Βασιλική Πύλη», γιατί απ’ αυτή ανέβαινε στην Ακρόπολη η βασιλική οικογένεια. Οι Τούρκοι την ονόμαζαν «Μποσδάρ-Καπού» (πύλη εισπράκτορα) ή «Κεσίς-Κιουπρί» (πύλη των μοναχών¨). Η άλλη πόρτα της ανατολικής πλευράς ονομαζόταν «Παραπόρτιον» (βρισκόταν κάπου στην περιοχή του παλιού Νοσοκομείου). Στη νοτιοανατολική πλευρά του τείχους, δίπλα στο σημερινό ναό του Αγίου Αντωνίου, βρισκόταν η «Κεντρική» πύλη, την οποία οι Τούρκοι ονόμαζαν «Ορτά-Καπού». Στη δυτική πλευρά, στη σημερινή πλατεία του ΙΚΑ, βρισκόταν η «Πύλη του Φόρου», την οποία οι Τούρκοι ονόμαζαν «Κουνλούκ-Καπού» (πύλη του σταθμού-χωροφυλακής) και το βράδυ την έφραζαν με αλυσίδες.

Η κεντρική οδός της πόλης-Κάστρου, που ονομαζόταν «Βασιλική», χώριζε τη συνοικία ¨Βαρός¨ σε δυο μέρη, περνούσε μπροστά από το μητροπολιτικό ναό των Αγίων Θεοδώρων και αντιστοιχούσε στην «Εγνατία» οδό των ρωμαϊκών χρόνων. Την εποχή της Τουρκοκρατίας (17^ος αι.) κατοικούνταν από Έλληνες, Εβραίους, Αρμένιους και Λατίνους, ενώ υπήρχαν συνολικά 2.000 κατοικίες χριστιανών. Έξω από τα τείχη της Παλιάς πόλης υπήρχαν 4.000 κατοικίες μουσουλμάνων (Νέα πόλη).

Ο Σερραίος αρχαιολόγος και ιστορικός Δημήτης Σαμσάρης μας πληροφορεί, ότι ο Γάλλος Robert De Dreux, που επισκέφτηκε την πόλη στα μέσα του 17^ου αι., παρατήρησε ότι σε καμιά άλλη πόλη της Τουρκίας, από τις 300 που επισκέφτηκε, δεν υπήρχε δημόσιο ρολόι, παρά μόνο στις Σέρρες. Μάλιστα ένας Σουλτάνος είχε απαγορεύσει τη χρήση τους παντού. Είχε τη μορφή τετράγωνου πύργου και ένας μεγάλος κώδωνας χτυπούσε κάθε μια ώρα.

Στα νεότερα χρόνια, το 1958, ήρθαν στο φως κάποια νέα ευρήματα, όπως ένας γυναικείος τάφος που περιείχε σημαντικά κτερίσματα και ένα αρχαϊκό κτίριο. Μάλλον πρόκειται για αρχαίο ναό. Επίσης, όταν επισκέφθηκε την Ακρόπολη ο Γάλλος Robert De Dreux, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ που είπε πως η τέχνη με τη φύση συνεργάστηκαν με τόσο ωραίο τρόπο, ώστε να οχυρωθεί το μέρος αυτό που ήταν τόσο απόκρημνο.

Ο επιβλητικός λόφος του Κουλά (Πύργος) αποτελεί  χρόνια τώρα πόλο έλξης όχι μόνο για τους Σερραίους, αλλά και για κάθε επισκέπτη που, τόσο στο Κάστρο όσο και στα εναπομείναντα τείχη, νιώθει να ξεπηδούν οι ήρωες της ιστορίας των Σερρών.

Αντίγραφο της βυζαντινής Καστροπολιτείας των Σερρών.

Κατασκευάστηκε από τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης

στο πλαίσιο της εργασίας ¨Σιρραίων Πόλις¨.

Σχολικό έτος 2011-12

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το Άλογο του πολέμου

Το Άλογο του πολέμου είναι μια δραματική, περιπετειώδης ταινία, αμερικανικής παραγωγής που γυρίστηκε το 2011 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σπίλμπεργκ.Η ταινία βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Μάικλ Μορπούγιο, που κυκλοφόρησε το 1982.Το άλογο του πολέμου παίχτηκε στη σκηνή του Λονδίνου και του Μπροντγουέι, το 2007. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι οιθοποιοί,Τζέρεμι Ιρβάν, Έμιλι Γουάτσον, Πίτερ Μούλαν, Ντειβιτ Θιούλις, Μπενετίκτ Καμπερματς και Τομ Χίντελσου.Τη μουσική συνέθεσε ο Τζον Γουίλιαμς, ενώ η φωτογραμία είναι τον Γιάλους Καμόσκι. Η διάρκεια της ταινίας είναι 146'.

Ένα νεαρό αγόρι,ο Άλμπερτ,παρακολούθησε τη γένα ενός αλόγου και από τη πρώτη στιγμή δέθηκε με το μουλαράκι. Λίγους μήνες μετά ο πατέρας του αγοράζει το μικρό άλογο και αναλαμβάνει ο ίδιος ο Αλμπερτ την εκπαίδευση του Τζόι, όπως τον ονόμασε και μετά από πολλές προσπάθειες τα καταφέρνει. Ξαφνικά γίνεται πόλεμος και το άλογο επιστρατεύεται.Τότε αρχίζει η μεγάλη περιπέτεια. Πέρασε από χέρια Γερμανών και Άγγλων και άλλαξε τη ζωή των ανθρώπων. Όμως, στο τέλος κατάφερε να συναντηθεί με το αγαπημένο του αφεντικό τον Άλμπερτ.

Το Άλογο του πολέμου είναι μια ξεχωριστή ταινία,συγκινητική και αντιπολεμική.
Βιβλ. μαθητή, τ.γ΄, ασκ.2.α, σελ.43, ομαδική εργασία.

ΕΥΧΕΣ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Μάρκος Μπότσαρης

Γεννήθηκε στο Σούλι και ήταν ο δεύτερος γιος του Κίτσου Μπότσαρη, που ήταν μια από τις επιφανέστερες μορφές του Σουλίου. Ύστερα από την πτώση του Σουλίου, πήγε στην Κέρκυρα μαζί με άλλους Σουλιώτες όπου κατατάχτηκε ως υπαξιωματικός στο ηπειρωτικό σώμα που συγκρότησαν οι Γάλλοι. Το 1814 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας.

Ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη
Πίνακας από τον Ludovico Lipparini, που βρίσκεται στο μουσείο τηςΤεργέστης στην Ιταλία

Αρχικά ο Μάρκος Μπότσαρης, μαζί με τον θείο του Νότη, αγωνιζόταν στο πλευρό των σουλτανικών δυνάμεων εναντίον του τυράννου της Ηπείρου, του Αλή Πασά, επειδή είχαν πάρει την υπόσχεση ότι θα ξαναγυρνούσαν στην πατρίδα τους. Βλέποντας ότι οι Τούρκοι αθετούσαν την υπόσχεση τους, όταν ο Αλή Πασάς πολιορκήθηκε από τα σουλτανικά στρατεύματα στα τέλη του 1820, ο Μπότσαρης ήρθε σε συνεννόηση μαζί του και ζήτησε τον επαναπατρισμό των Σουλιωτών, με αντάλλαγμα να βοηθήσουν τον Αλή στον αγώνα εναντίον των στρατευμάτων του Σουλτάνου, πράγμα που έγινε. Πρώτη του επιτυχία ήταν η νίκη στους Καμψάδες και στα Πέντε Πηγάδια και η κατάληψη των φρουρίων της Ρηγιάσας και της Ρινιάσσας. Ακολούθησαν οι νικηφόρες μάχες στο Κομπότι της Άρτας (3 Ιουλίου 1821) και στην Πλάκα, που του έδωσαν τον τίτλο του αρχιστράτηγου της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Μάλιστα το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντιζηλία των άλλων οπλαρχηγών κάτι το οποίο εξόργισε τον Μπότσαρη, ο οποίος μπροστά τους έσκισε το χαρτί του διορισμού του λέγοντας: "Όποιος είναι άξιος παίρνει το δίπλωμα αύριο μπροστά στον Εχθρό". Αυτή η μεγαλοπρεπής πράξη του αποδεικνύει την ανιδιοτέλειά του και την αγάπη του για την πατρίδα. Επίσης έλαβε μέρος στη μάχη του Πέτα που κατέληξε σε καταστροφή, ενώ βρέθηκε μεταξύ των υπερασπιστών του Μεσολογγίου στην πρώτη του πολιορκία στα τέλη του 1822, όπου παρασύροντας τους Τούρκους σε πλαστές συνομιλίες έδωσε χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις.

Το καλοκαίρι του 1823 προσπάθησε να ανακόψει το δρόμο στα τούρκικα στρατεύματα που επέδραμαν προς την δυτική Ρούμελη. Τη νύχτα της 21ης Αυγούστου, επικεφαλής 350 Σουλιωτών, επιτέθηκε κατά των 4.000 Τούρκων του Μουσταή Πασά, που είχαν στρατοπεδεύσει στο Κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, στη μάχη που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Κεφαλόβρυσου. Παρά τον αρχικά ελαφρύ τραυματισμό, συνέχισε να πολεμάει και κατάφερε να νικήσει τον Μουσταφα πασα. Όμως μια τουρκική σφαίρα τον άφησε νεκρό. Τότε οι Σουλιώτες, αν και νίκησαν, διέκοψαν τον αγώνα για να παραλάβουν τον αρχηγό τους και τα λάφυρα. Μεταφέροντας τον νεκρό προς το Μεσολόγγι όπου τελικά τον ενταφίασαν, σταμάτησαν για λίγο στον νάρθηκα της Μονής Προυσσού όπου ευρισκόταν ο Καραϊσκάκης κατάκοιτος. Αυτός τον ασπάστηκε λέγοντας "Άμποτε ήρωα Μάρκο, κι' εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω"^[1]
Ο νεκρός μεταφέρθηκε στο Μεσολόγγι με θριαμβική πομπή που περιγράφει ο Πουκεβίλ. Του θριάμβου προηγούνταν Τούρκοι αιχμάλωτοι, ακολουθούσαν οι αιχμαλωτισμένοι ίπποι των αξιωματικών με πολύτιμα επισάγματα και πενήντα τέσσερεις σημαίες των εχθρών. Ο νεκρός Μάρκος ήταν καλυμένος με κυανή χλαμίδα. Ακολουθούσαν τα λάφυρα που ήταν ζώα, όπλα, σκηνές, πολεμοφόδια και άλλα στρατιωτικά εφόδια και το ταμείο των εχθρών.^[2]. Η επικήδεια τελετή έγινε στον ναό Αγίου Νικολάου των προμαχώνων.
Για τον θάνατο του Μπότσαρη γράφηκαν πολλά έντεχνα ποιήματα και δημοτικά τραγούδια. Μεταξύ των άλλων ο Δ. Σολωμός έγραψε ποίημα όπου παρομοιάζει την συρροή των Ελλήνων στην κηδεία του Μπότσαρη με την συρροή των Τρώων στην ταφή του Έκτορα

ΚΙΤΣΟΣ ΤΖΑΒΕΛΑΣ

Παιδί του Φώτου Τζαβέλα. Μεγάλωσε στην Κέρκυρα και το 1820 γύρισε μαζί με τους Σουλιώτες στο Σούλι, όπου ανακηρύχτηκε καπετάνιος, σε ηλικία μόλις 19 χρονών. Πήγε στην Πίζα της Ιταλίας για να συνεννοηθεί με τους Φιλικούς για την Επανάσταση. Το 1822 γύρισε και πήρε μέρος στη μάχη του Κεφαλόβρυσου, μαζί με το Μάρκο Μπότσαρη.
Πολέμησε στο Δίστομο και στο Κρεμμύδι. Διέσπασε τα στρατεύματα του Κιουταχή τον Ιούνιο του 1825 στο Μεσολόγγι και μπήκε στην πόλη. Κατά την ηρωική έξοδο των Μεσολογγιτών, αρχηγός 2.500 ανθρώπων, έσπασε τις γραμμές των Τούρκων και πήγε στα Σάλωνα με 1.300 άνδρες. Πήρε μέρος, μαζί με τον Καραϊσκάκη, στις μάχες τις Αττικής και μετά το θάνατο του συνεργάτη του, ανατέθηκε σ’ αυτόν η αρχιστρατηγία, προσωρινά. Ο Καποδίστριας τον έκανε χιλίαρχο. Μαζί με τον Κολοκοτρώνη, στα χρόνια της Αντιβασιλείας, ρίχτηκε στη φυλακή. Ο Όθωνας τον έκανε υποστράτηγο κι αργότερα αντιστράτηγο και υπασπιστή του. Το 1844 αναδείχτηκε Υπουργός Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κωλέττη, το 1847-1848 πρωθυπουργός και το 1849 Υπουργός των Στρατιωτικών, πάλι.Πέθανε στις 9 Μαρτίου 1855, στο Μεσολόγγι.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Πολές φορές κάποιες οικογένειες έχουν πολλά οικονομικά προβλήματα, που τους φέρνουν σε αδιέξοδο. Μια από αυτές τις οικογένεις είναι η παρακάτω. Επειδή οι πωλήσεις στο μαγαζί που είχαν δεν πήγαιναν και πολύ καλά, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους. Μια ημέρα πήγαν βόλτα στο πάρκο για να παίξουν. Όταν τα παιδιά δεν πρόσεχαν και έπαιζαν ξένοιαστα, τους άφησαν έναν σάκο με τα απαραίτητα και έφυγαν. Νόμιζαν πως ήταν η μόνη λύση και ότι ήταν καλύτερα και για αυτούς, αλλά και για τα παιδιά. Τα παιδιά μετά από ώρα άρχισαν να τους ψάχνουν σε όλο το πάρκο, αλλά δεν τους βρήκαν πουθενά. Ένα από τα παιδιά βρήκε το σάκο που άφησαν οι γονείς τους. Δεν ήξεραν τι να κάνουν. Περίμεναν λίγη ώρα μήπως και εμφανιστούν, αλλά μάταια. Το μεγαλύτερο από τα παιδιά πρότεινε να πάνε στο αστυνομικό τμήμα και να δηλώσουν την εξαφάνιση των γονιών τους. Οι γονείς τους όμως πήγαν πιο μροστά από τα παιδιά στο τμήμα, γιατί μετάνιωσαν πικρά για την πράξη που έκαναν. Όταν έφτασαν τα παιδιά στο τμήμα οι γονείς τους εξήγησαν τι είχε σιμβεί και κατάλαβαν πως το σημαντικότερο σε μια οικογένεια είναι:να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητάνε και να βοηθούν ο ένας τον άλλον και να λύνουν τα προβλήματα όλοι μαζί.

Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι, η Κοκκινοσκουφίτσα Μια μέρα καθώς πήγαινε φαγητό στη γιαγιά της, συνάντησε ένα λύκο. Η Κοκκινοσκουφίτσα ρώτησε το λύκο εάν μπορούσε να την πάει στη γιαγιά της. Ο λύκος της είπε '' ευχαρίστως '' και την έβαλε στο γρήγορο αμάξι του για να πάνε στη γιαγιά. Μόλις φτάσανε, μπήκαν στο σπίτι και η γιαγιά τον ευχαρίστησε για την προσφορά του και του ζήτησε να καθίσει για να περάσει το βράδυ μαζί τους. Έτσι και έγινε. Φάγανε ένα πολύ ωραίο δείπνο, γελάσανε, τραγουδήσανε και γίναν πολύ καλοί φίλοι. Έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
ΣΤ΄, Τετρ. εργασιών α΄, σελ.69, ασκ.5γ.

ΤΟ WEΒ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Το 23o δημοτικό σχολείο Σερρών συνδέθηκε στο διαδίκτυο για πρώτη φορά. Στην ιστοσελίδα του μπορείς να διαβάσεις υπέροχα κείμενα, που αναρτήθηκαν από τους μαθητές, να δεις τον καιρό και το εορτολόγιο, να ψάξεις στο λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας, να παίξεις καταπληκτικά εκπαιδευτικά παιχνίδια, και να μάθεις για ιστορία της πόλης των Σερρών. Επίσης, μπορείς να διαβάσεις πολυτροπικά κείμενα και εάν σου αρέσουν ή το αντίθετο μπορείς να τα σχολιάσεις. Ένα άλλο θετικό είναι ότι μπορείς να δεις βίντεο και να το κάνεις like στο fb!
Και σας λέω, αν την επισκεφτε'ιτε θα ΠΟΡΩΘΕΙΤΕ!!!
http://23dimser.blogspot.com/

Άγιος Γρηγόριος

Ο άγιος Γρηγόριος, γεννήθηκε το 329μ.Χ στην Ναζιανζό.Η μητέρα του Νόνα ήταν χριστιανή και για αυτό προσπαθούσε να φέρει τον Γρηγόριο κοντά στον Χριστό και να του μάθει γράμματα.Ο πατέρας του, Γρηγόριος και αυτός την χρονιά που γεννήθηκε ο Γρηγόριος έγινε Επίσκοπος της Ναζιανζού.
Ο θείος του Αμφιλόχιος τον δίδασκε Ελληνικά και ρητορική.Όταν όμως εξάντλησε τις γνώσεις της μητέρας του και του θείου του αναγκάστηκε να πάει στην Καισάρεια, για να συνεχίσει την εκπαίδευση του στην θεολογική σχολή.Τελικά πήγε στην Αθήνα και σπούδασε φιλοσοφία, ρητορική και ιατρική.
Στιςσπουδές του ήταν με τον Μέγα Βασίλειο οπου εκεί τον γνώρισε.Οι σπουδές τους τελείωσαν το 356μ.Χ, οπότε οι δύο άγιοι χωρίστηκαν.Ο Μέγας Βασίλειος επέστρεψε στα γενέτειρά του, ενώ ο Άγιος Γρηγόριος έγινε δάσκαλος ρητορικής στην Αθήνα.Το 357μ.Χ, όμως επέστρεψε στην οικογένεια του, στην Ναζιανζό.Όταν πήγε εκεί βαπτίστηκε, βοηθούσε τον πατέρα του και δίδασκε τους νέους της πόλης.
Μετά έγυγε και πήγε να βρει το φίλο του Μέγα Βασίλειο, που είχε ενα κτήμα στον Πόντο.Εκεί έκατσε πολυ καιρό, ώσπου έλαβε ένα γράμμα από τον πατέρα του, που του έλεγε να γυρίσει πίσω γιατί χρειαζόταν βοήθεια.Έτσι έφυγε.
Το 374μ.Χ πέθανε ο πατέρας του και μετά από λίγο καιρό και η μητέρα του.Μετά από τον θάνατό τους αποσύρθηκε στο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στην Σελεύκεια.Το 379μ.Χ πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να βοηθήσει στον αγώνα εναντίον των αιρέσεων, που διαδόθηκαν στην πόλη.Πολέμησε και με την βοήθεια του Θεού νίκησε τους αιρετικούς. Αντί για παράσημο, του δόθηκε ο αρχιεπισκοπικός θρόνος της βασιλεύουσας.Σε αυτόν τον θρόνο έκατσε πολύ λίγο. Εγκατέλειψε όχι μόνο τον θρόνο αλλά και την Κωνσταντινούπολη.
Προς το τέλος της ζωής του, πήγε στο κτήμα του στην Αριανζό. Εκεί αφιέρωσε τον χρόνο του συγγράφοντας και μελετώντας, ώπου πέθανε στις 25 Ιανουαρίου του 391μ.Χ.
Γιορτάζουμε την μνήμη του στις 25 Ιανουαρίου.